Het was op 06-06-2006. Een bijzondere datum die ik nooit meer vergeet. Die dag was het begin van iets wat later een gezinstrauma bleek te worden. Iets waar we nu nog steeds last van hebben. Iets wat ook vandaag, 20 jaar later, net als op andere 6 juni’s weer extra omhoogkomt. We werden voor min of meer voldongen feiten gesteld door hulpverleners. We waren nog zo groen als gras in hulpverleningsland en luisterden braaf naar wat ons opgedragen werd. Opgedrongen eigenlijk. Als wij niet deden wat ons geadviseerd werd, nou dan volgde wat… Aan het begin van ons proces om het autisme van mijn man en onze toen 8-jarige zoon te gaan leren begrijpen en er als koppel en gezin een weg in te vinden, volgden en vertrouwden we onze hulpverleners van dat moment, ook al hadden we zo onze twijfels.
Ik wil er omwille van privacy inhoudelijk niet meer over kwijt, maar we hadden niet veel ruimte voor onze eigen ideeën, wensen en gevoelens. Heel kwalijk, achteraf bezien. Zoiets zou ons nu niet meer overkomen. Inmiddels zijn we ervaren genoeg om het aan te geven als iets of iemand voor ons niet goed voelt. Om op dat punt te komen hadden we helaas vele jaren nodig, daarom dat ik het belangrijk vind hier aandacht aan te besteden en dit te delen. Hopend dat het iemand helpt om eerder in te grijpen als dat nodig is en niet zomaar alles te accepteren als iets niet goed voelt.
Jaren later, rond 2018, liepen we bij een andere instantie tegen dezelfde hulpverlener aan die eerder zo ongelofelijk veel schade had toegebracht. Ze was van werkgever geswitcht. We schrokken ons rot toen we haar naam hoorden en zeiden Nee. Omdat er niemand anders beschikbaar was, gingen we op advies van onze huisarts toch het gesprek aan. We hebben toen alles met en tegen deze hulpverlener uitgesproken. Ze zei dat ze destijds niet anders kon vanwege protocollen. Sja…
Het vertrouwen was broos, maar leek wel wat hersteld. We gingen dus toch maar van start. We hadden ook weinig keus, want ze was de enige op dat moment die kon. Tot er ook hier dingen opgedrongen werden die we niet wilden of die simpelweg niet lukten en ons vertrouwen opnieuw beschaamd werd. We stopten bij haar en lieten de hulpverlening op dat vlak voor dat moment los.
Vorig jaar hadden we iets soortgelijks. We voelden ons wederom niet gehoord en voelden ons weer in die oude pijnlijke hoek geduwd. We gingen naar huis en waren er echt een paar weken beroerd van. Het oude trauma werd duidelijk getriggerd. Dit was bij een andere hulpverlener dan in de voorbeelden die ik eerder noemde. In het daaropvolgende gesprek hebben we dit met haar uitgesproken. Deze hulpverlener luisterde gelukkig wél en bood oprechte excuses aan. Ze wist van ons verleden en zag in dat ze het niet helemaal goed had ingeschat en het anders had moeten aanpakken. We haalden er met elkaar de angel uit. Er volgden nog een paar zinvolle gesprekken en we konden het traject op een goede manier afsluiten. Die afsluiting stond sowieso al gepland en had verder niets te maken met dat voorval. Hadden we niets gezegd of waren we niet teruggegaan, dan hadden we er waarschijnlijk opnieuw lang last van gehouden. Nu is het nog steeds niet fijn dat het gebeurd is, maar het heeft wel een plekje gekregen. Het is voor onszelf dus heel goed geweest dat we hier snel iets mee deden.
Niet iedereen kan op een standaard en algemene hulp-volgens-het-boekje-manier worden geholpen, zeker niet als problematiek complex is. Om hulp vragen doe je bovendien nooit zomaar. Om hulp vragen is voor veel mensen iets heel kwetsbaars waar een flinke drempel voor moet worden overgegaan. Ik wil iedereen die vrijwillig om hulp vraagt, maar ook alle naasten van iemand die hulp nodig heeft, meegeven om naar jouw/jullie eigen gevoel te luisteren in plaats van te voelen dat iets moet waar je niet achter staat. Jij kent je jezelf, je kind, je partner of andere naaste het beste!
Gelukkig luisteren veel hulpverleners wél naar de zorgvrager en naar de omgeving. Ik wil met dit bericht dus zeer zeker niet alle hulpverleners over 1 kam scheren. Wat ik wel wil zeggen: volg altijd jouw eigen hart ♥️ Voelt iets niet goed, maak het dan bespreekbaar in plaats van gegeven advies tegen je gevoel in toch op te volgen of om weg te blijven. Het is voor je eigen proces belangrijk dat je je gehoord voelt.
-Jolanda Hoenjet-de Jong-