Gedicht: Samen, maar ook alleen

Gepubliceerd op 9 februari 2026 om 15:44

Mijn lieve man lijkt weg

Ineens was hij verdwenen

Alleen zijn zwaar overprikkelde versie is er nog

 

Een autobrand vlakbij ons huis

Een week geleden

Een onderbroken nacht

Een nacht waarin hij er voor mij was

Daarna sliep hij nachten slecht

Moe

Veel hoofdpijn

Code rood

Zonder dat hij het zelf in de gaten had en heeft

 

Dat vind ik het moeilijkst

Hij merkt het zelf niet

Alles is de schuld van een ander

Kan niet meer in gesprek

Schiet meteen om zich heen

 

Gekeerd in zichzelf

In een bubbel

Hij is er wel, maar ook weer niet

Niet bereikbaar in elk geval

We zijn samen, maar ook alleen

 

Waar is hij?

Ik weet het wel

Ik begrijp het zelfs

Hij is volledig overprikkeld

Opgeslokt door zijn autisme

 

Eén onderbroken nacht

Groot gevolg

Al een hele week lang

 

Ook voor mij is dit loodzwaar

Ik mis m’n maatje

Ik zoek m’n maatje

Ik vind ‘m tot nu toe nog niet terug…

 

Hij heeft hoofdpijn

En is moe

Hij voelt zich ellendig

Dat weet ik

Ik kan er helaas niet veel mee

Ik kan hem alleen zoveel als mogelijk met rust laten

Ik voel me ellendig

Dat weet hij

Hij kan daar nu ook niets mee

 

Ik kan niet instorten

Dan stort alles in

Maar hoe kan ik sterk blijven als mijn man zo ver weg is?

Hij is er wel, maar ook weer niet

We zijn samen en alleen tegelijk

 

Het is lang geleden dat hij zo lang zo ver weg was

Hij komt wel weer terug

Dat lukt pas als hij daar ruimte voor heeft

Als hij het zelf inziet

Als ik het hem vertel, helpt dat niet

Hij ontkent het

Een extra trigger en extra prikkels

 

Hij is nu naar zijn vrijwilligerswerk

Daar zet hij ongetwijfeld zijn masker op

Anders houdt hij de middag niet vol

Een ander merkt niets

Eigenlijk is dat jammer

Zo maakt hij het zichzelf nog moeilijker

En zo duurt het nog langer voor hij weer terug is,

die lieve man die ik nu al een week zo mis

Die naast me zit en naast me ligt,

maar die momenteel zo vreselijk onbereikbaar is

Daardoor ben ik voor hem ook onbereikbaar geworden

Allebei samen, maar allebei ook zo alleen

Dit allebei niet willen, maar niet anders kunnen

 

Autisme in de relatie is niet makkelijk

Het kan erg verdrietig en erg ingrijpend zijn

Voor beide partners

Behoefte om nader tot elkaar te kunnen komen

Niet goed wetend hoe

 

Ik kan het niet voor hem oplossen

Hij moet het zelf doen

Zelf weer zijn eigen rust gaan vinden

In balans komen

Dat is de eerste stap

Dan komt de rest vanzelf

Zoals altijd

Alle vertrouwen in ❤️

-Jolanda Hoenjet-de Jong-